خدا رو چه دیدی

همسفر

همسفر در این راه طولانی

که ما بی خبریم و چون باد می گذرد،

بگذار خرده اختلاف هایمان، با هم باقی بماند

خواهش می کنم !

مخواه که یکی شویم ، مطلقا یکی!

مخواه که هر چه تو دوست داری ، من همان را، به همان شدت ،

دوست داشته باشم .

و هر چه من دوست دارم ، به همان گونه ،

مورد دوست داشتن تو نیز باشد .

مخواه که هر دو ، یک آواز را بپسندیم .

یک ساز را ، یک کتاب را ، یک طعم را ، یک رنگ را

و یک شیوه نگاه کردن را .

مخواه که انتخابمان یکی باشد ، سلیقه مان یکی ،

و رویاهامان یکی .

هم سفر بودن و هم هدف بودن ،

ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست .

و شبیه شدن ، دال بر کمال نیست .

بلکه دلیل توقف است.

عزیز من !

دو نفر که عاشق اند، و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده ،

واجب نیست که هر دو صدای کبک ، درخت نارون ،

حجاب برفی قله ی علم کوه ، رنگ سرخ

و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.

اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت که

یا عاشق زائد است یا معشوق .

و یکی کافیست .

عشق ، از خودخواهی ها و خود پرستی ها گذشتن است .

اما،  این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .

من از عشق زمینی حرف می زنم ، که ارزش آن در "حضور" است ،

نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری .

عزیز من !

اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست ، بگذار یکی نباشد .

بگذار در عین وحدت مستقل باشیم .

بخواه که در عین یکی بودن ، یکی نباشیم .

بخواه که همدیگر را کامل کنیم ، نه ناپدید .

بگذار صبورانه و مهرمندانه ، درباب هر چیز که مورد اختلاف ماست ،

بحث کنیم .

اما نخواهیم که بحث ، ما را به نقطه ی مطلقا واحدی برساند .

بحث، باید ما را به ادراک متقابل برساند ، نه فنای متقابل .

اینجا ، سخن از رابطه ی عارف با خدای عارف در میان نیست .

سخن از ذره ذره ی واقعیت ها و حقیقت های عینی و جاری

زندگیست .

بیا بحث کنیم .

بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم .

بیا کلنجار برویم .

اما سرانجام نخواهیم که غلبه کنیم .

بیا حتی اختلافهای اساسی و اصولی زندگی مان را ،

در بسیاری زمینه ها ،

تا آنجا که حس می کنیم

دوگانگی ، شور و حال و زندگی می بخشد ،

نه پژمردگی و افسردگی و مرگ ، حفظ کنیم .

من و تو ، حق داریم در برابر هم قد علم کنیم .

و حق داریم ، بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم ،

بی آنکه قصد تحقیر هم را داشته باشیم .

عزیز من !

بیا متفاوت باشیم ...

                                                                                     نادر ابراهیمی