چهارشنبه 30 آذر 1390

يک فکر ديگر ...

امشب تمام خویش را از غصه پرپر می کنم

گلدان زرد یاد را با تو معطر می کنم

تو رفته ای و رفتنت یک اتفاق ساده نیست

ناچار این پرواز را این بار باور می کنم

یک عهد بستم با خودم وقتی بیایی پیش من

به احترام رجعتت من ناز کمتر می کنم

یک شب اگر گفتی برو دیگر ز دستت خسته ام

آن شب برای خلوتت یک فکر دیگر می کنم

صحن نگاهت را به روی اشتیاقم باز کن

من هم ضریح عشق را غرق کبوتر می کنم

شعریست باغ چشم تو غرق سکوت و آرزو

یک روز من این شعر را تا آخر از بر می کنم

گر چه شکستی عهد را مثل غرور ترد من

اما چنان دیوانه ام که با غمت سر می کنم

زیبا خدا پشت و پناه چشم های عاشقت

با اشک و تکرار و دعا راه تو را تر می کنم …

                                                                                    مریم حیدرزاده

جمعه 18 آذر 1390

زندگی یعنی چه؟

زندگی ، راز بزرگی است که در ما جاریست

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی ،که به هنگام ورود آمده ایم !

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

هیچ !!!

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

شعله گرمی امید تو را ، خواهد کشت !

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است

که نخواهد آمد ...

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی

ظرف امروز، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با امید است !

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک

به جا می ماند ...

زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست !

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را دریابیم ...

                                                                               سهراب سپهری

جمعه 11 آذر 1390

حسین...

تو ای حسین !

با تو چه بگویم ؟

شب تاریک و بیم و گردابی چنین هائل

و تو ای چراغ راه ،

ای کشتی رهایی ،

ای خونی که از آن نقطه ی صحرا ،

جاودان می تپی و می جوشی ،

و در بستر زمان جاری هستی ،

و بر همه ی نسل ها می گذری ،

و هر زمین حاصل خیزی را سیراب خون می کنی ،

و هر بذر شایسته را در زیر خاک می شکافی و می شکوفانی ،

و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حیات و خرمی می نشانی ،

ای آموزگار بزرگ شهادت !

برقی از آن نور را

بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن !

قطره ای از آن خون را

در بستر خشکیده و نیم مرده ی ما جاری ساز !

و تفتی از آتش آن صحرای آتش خیز را

به این زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش !

ای که مرگ سرخ را برگزیدی

تا عاشقانت را از مرگ سیاه برهانی ،

تا با هر قطره ی خونت ،

ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری

و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی ،

و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق و امید دهی !

ایمان ما ، ملت ما ، تاریخ فردای ما ، کالبد زمان ما ،

به تو و خون تو محتاج است .

                                                                            دکتر علی شریعتی