خدا رو چه دیدی

تو سالِی که گذشت

لبخند را که یک قانون بود

هر از چند گاهی‌ زیرِ پا گذاشتیم

و اشک را چه از روی دلتنگی‌ و چه چیزهای دیگر

نمکِ تنهایی‌ مان نامیدیم

چه حرص و جوش‌ها که نخوردیم!

ما که بی‌ مزه بود دلتنگی‌ مان

بی‌ مزه بود تنهایی‌ مان

با دلشوره‌های بی‌ مزه سراغِ دریایی از آغوش را گرفتیم

 و هر دری را نزدیم! هر کوچه‌ای را قدم نزدیم!

چرا که در قاموسِ دلبستگی مان

آدرسِ عشق اتفاقی بود و شرافت و راستی‌ راهبرِ مسیر!!!

پ.ن:دلتون خوش سرتون سلامت باشه