خدا رو چه دیدی

دل من دیر زمانی ست که می پندارد:

« دوستی » نیز گلی ست

مثل نیلوفر و ناز ،ساقه ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جان این ساقه نازک را -دانسته- بیازارد!

در زمینی که ضمیر من و توست

از نخستین دیدار ، هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هایی ست که می افشانیم

برگ و باری ست که می رویانیم

...

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

...

با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جام دل هامان را ، مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم ، بسراییم به آواز بلند

- شادی روح تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ، عطر افشان ، گلباران باد...

                                                                                      فریدون مشیری