من و غروب و جاده...

دیدم دلم گرفته ، هوای گریه دارم

تو این غروب غمگین ، دور از رفیق و یارم

دیدم دلم گرفته ، دنیا به این شلوغی

این همه آدم اما ، من کسی رو ندارم ...

دیدم غروبه اما ، نه مثل هر غروبی

پهنا ی آسمونو ، هرگز ندیده بودم

از غم به این شلوغی ...

دیدم که جاده خسته س ، از اینکه عمری بسته س

اونم تموم حرفاش ، یا از هجوم بارون

یا از پلی شکسته س ، اونم تموم راههاش

یا انتها نداره ، یا در میونه بسته س ...

من و غروب و جاده ، رفتیم تا بی نهایت

از دست دوری راه ، یکی نداشت شکایت ...

گم شدیم از غریبی ، من و غروب جاده

از بس هوا گرفته ، از بس که غم زیاده ...

پر از غبار غم بود ، هر جا نگاه میکردی

کی داشت خبر که یک روز ، میری که برنگردی !

                                                                                            مسعود فردمنش