خدا رو چه دیدی

افسانه...

در شب تیره ، دیوانه ای که او

دل به رنگی گریزان سپرده

در دره ی سرد و خلوت نشسته

همچو ساقه ی گیاهی فسرده

می کند داستانی غم آور

در میان ، بس آشفته مانده

قصه ی دانه اش هست و دامی

وز همه گفته ناگفته مانده

از دلی رفته دارد پیامی

داستان از خیالی پریشان

ای دل من ، دل من ، دل من

بینوا ، مضطرا ، قابل من

با همه خوبی و قدر و دعوی

از تو آخر چه شد حاصل من

جز سر شکی به رخساره ی غم ؟

آخر ای بینوا دل ! چه دیدی

که ره رستگاری بریدی ؟

مرغ هرزه درایی ، که بر هر

شاخی و شاخساری پریدی

تا بماندی زبون و فتاده ؟

می توانستی ای دل ، رهیدن

گر نخوردی فریب زمانه

آنچه دیدی ، ز خود دیدی و بس

هر دمی یک ره و یک بهانه

تا تو ای مست ! با من ستیزی

تا به سرمستی و غمگساری

با فسانه کنی دوستاری

عالمی دائم از وی گریزد

با تو او را بود سازگاری

مبتلایی نیابد به از تو...

هان ! به پیش آی از این دره ی تنگ

که بهین خوابگاه شبان هاست

که کسی را نه راهی بر آن است

تا در اینجا که هر چیز تنهاست

بسراییم دلتنگ با هم ...

                                                                                                نیما یوشیج