كسی نیست ، با خودم حرف می زنم ...

كجا می روی ؟

با تو هستم

ای رانده حتی از آینه

ای خسته حتی از خودت

كجای این همه رفتن

راهی به آرزوهای آدمی یافتی ؟

كجای این همه نشستن

جایی برای ماندن دیدی ؟

یك لحظه در این تا كجای رفتن بمان

شاید آن كاغذ مچاله كه در باد می دود

حرفی برای تو دارد

سطری ، نشانی راهی

خیالت من از این همه فریب

كه در كتابخانه های دنیا به حرف می آیند

و در روزنامه های تا غروب می میرند

چیزی نفهمیده ام ؟

هنوز راهی از چشم های خیسم

رو به خاك بازی در باغ و

پله های شكسته ی روز دبستان می رود

هنوز بغضی ساده

رو به دفتری از امضای بزرگ و یك بیست

كه جهان را به دل خالی ام می بخشید ، می شكند ...

حالا در این بی كجایی پرشتاب

با كه اینقدر بلند حرف می زنی ؟

تمام چشم ها شهری شده نگاهت می كنند

كسی نیست ، با خودم حرف می زنم ...

                                                                                     هیوا مسیح